Ένα πρωί που θα ξυπνήσεις


 

- Είσαι ευτυχισμένος;

- Από ποια άποψη; Τι εννοείς;

- Σε ρωτάω απλά, αν κάθε φορά που κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη βλέπεις ένα κρυφό χαμόγελο ή όχι.

- Βοήθησέ με να καταλάβω για ποιο πράγμα με ρωτάς αν είμαι ευτυχισμένος. Με τη δουλειά μου; Με την προσωπική μου ζωή; Με τους φίλους μου; Τους συγγενείς μου; Την οικονομική μου κατάσταση;

- Περίμενε, από πότε η ευτυχία απέκτησε πηλίκο;

- Ε, δεν ξέρω. Μάλλον τα τελευταία χρόνια, με την κατάσταση που επικρατεί.

- Η ευτυχία δεν μετριέται, δεν διαιρείται και δεν διαχωρίζεται. Κανονικά, θα έπρεπε να περικλείει όλα όσα προανέφερες. Δεν γίνεται να είσαι ευτυχισμένος με τη γυναίκα σου και όχι με την δουλειά σου. Σου φαίνεται κάπως αυτό που λέω;

- Η αλήθεια είναι πως όχι, αλλά αν με ρωτάς γενικά αν είμαι ευτυχισμένος, αν ξαπλώνω το βράδυ στο κρεβάτι μου και δεν με απασχολεί τίποτε, τότε όχι, δεν είμαι ευτυχισμένος. Μου μίλησες προηγουμένως για ένα χαμόγελο που “οφείλει” να διάγράφεται στο πρόσωπό μου, αλλά αυτό είναι παροδικό, έρχεται και φεύγει με μικρές δόσεις μέσα στην καθημερινότητά μου. Δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που ζωγραφίστηκε στα χείλη μου, λυπάμαι.

- Με στενοχωρείς. Γιατί επιτρέπεις να σου συμβαίνει αυτό; Τι πήγε λάθος; Δεν αξίζεις τα καλύτερα; Εγώ σε θυμάμαι από μικρό παιδί να κυνηγάς τα όνειρά σου, τι άλλαξε τώρα;

- Μου βάζεις δύσκολα, δεν ξέρω. Δυσκόλεψαν τα πράγματα, οι καταστάσεις, οι άνθρωποι. Δεν είμαι άξιος να φέρω εις πέρας ούτε το ένα δέκατο όσων ονειρευόμουν. Ίσως απλά τα όνειρα τελικά να χρειάζονται χορηγούς κι όταν αυτοί δεν υπάρχουν, με πεσμένο το κεφάλι ακολουθούν τις παλιές αγάπες και πηγαίνουν στον παράδεισο.

- Κάτσε, για να καταλάβω τι μου λες. Βασικός παρονομαστής της ευτυχίας είναι το χρήμα;

- Κανείς δεν το παραδέχεται, αλλά δυστυχώς έτσι είναι. Σου κόβει τα φτερά, άθελά σου. Ως επί το πλείστον, αναγκάζεσαι να κάνεις μία δουλειά που δε σε ευχαριστεί, απλά σε ζει. Συμβιβάζεσαι. Καταλήγεις να χάνεις κάθε είδους επαφή με το περιβάλλον σου, γιατί δεν έχεις τη διάθεση, το χρόνο, την όρεξη πια. Σπίτι-Δουλειά-Δουλειά-Σπίτι. Εργάζεσαι για να ζεις και ζεις για να εργάζεσαι.

- Να δοξάζεις το Θεό που έχει δουλειά, μη γίνεσαι αχάριστος. Υπάρχει κόσμος που πεινάει και θα ήθελε να είναι στη θέση σου.

- Δεν είμαι αχάριστος, κατέβαλα αμέριστη προσπάθεια για να είμαι τώρα εδώ που είμαι. Δεν είμαι ευχαριστημένος με τη ζωή μου...Δεν είμαι ευτυχισμένος. Συγχώρεσέ με.

- Κάνε κάτι γι’ αυτό, μη γίνεσαι θεατής της ίδιας σου της καθημερινότητας. Μη ζητάς συγχώρεση από εμένα, αλλά από όλα αυτά που παραμέρισες τον τελευταίο καιρό. Ποτέ δεν είναι αργά όμως, άκουσέ με και δε θα χάσεις. Επινόησε ένα έξυπνο σχέδιο απόδρασης και δραπέτευσε απ’ ό,τι σε κρατά μακριά από την ευτυχία σου χωρίς δεύτερη σκέψη. Πρόκειται για τη ζωή σου, για εσένα τον ίδιο. Αν δε σε ευχαριστεί κάτι, άλλαξέ το με κάθε κόστος. Χαμένος δε θα βγεις. Μην επιτρέπεις σε κανέναν ποταπό να σε μειώνει και να σε υποτιμά. Ύψωσε το ανάστημά σου και ρίξε μαύρη πέτρα πίσω σου. Δεν είσαι παιδί πια, πρέπει να πάρεις κάποιες αποφάσεις τώρα, πριν να είναι πολύ αργά. Την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε, κανόνισε να μη ζυγίσεις την ευτυχία σου και να μου απαντήσεις στην αρχική μου ερώτηση με ένα “Ναι” ή με ένα “Ναι”.

“Ένα πρωί θα ξυπνήσεις και ξαφνικά θα διαπιστώσεις ότι δεν υπάρχει πια χρόνος να κάνεις όλα όσα θα ‘θελες να κάνεις. Καν’ τα τώρα…”

Paulo Coelho


Πηγή eyedoll.gr

 

 


Μοιράσου:


Ίσως σε ενδιαφέρουν

 


 

Σχόλια

Υποστήριξε το Kalma με ένα Like



ή περίμενε 20 δευτερόλεπτα

Αν έχεις κάνει ήδη like, πάτησε εδώ