Η ομορφιά της κίνησης


 

 

“Shapes” από τον jtdemuro, flickr

Το νιώθω κάθε φορά που επιστρέφω από καλοκαιρινές διακοπές. Κατά τη διάρκειά τους το σώμα καλομαθαίνει σε μεγαλύτερο από το συνηθισμένο επίπεδο φυσικής δραστηριότητας και άσκησης και δεν βολεύεται με τίποτα στην καρέκλα του γραφείου. Επίμονα μου ζητά να μην επαναπαυτώ στην αδράνεια της καθιστικής εργασίας και να ξαναγυρίσω την ομορφιά της άσκησης πριν ο παλιός μου βολεμένος εαυτός, που είχε συνηθίσει στην επανάληψη μόνο συγκεκριμένων κινήσεων, αντισταθεί σθεναρά με κούραση, δυσκαμψία και  γκρίνια για έλλειψη χρόνου, διάθεσης, κουράγιου.

Η αλήθεια είναι ότι  έχουμε ευθύνη για την κατάσταση του σώματός μας. Η όποια επιλογή είναι δική μας. Ετσι κι εγώ κλίνω στην επιλογή της δραστηριότητας.

Με βοήθησε σ΄αυτό πολύ η αδελφή μου όταν, σε ανύποπτο χρόνο, μου είπε πως αληθινά όμορφο είναι ένα σώμα που δεν έχει «ξεχάσει» τη φυσική του  κίνηση, κι ας μην έχει το «ιδανικό» βάρος ή τις «τέλειες» αναλογίες. Όταν το σώμα διατηρεί τη φυσική ροή της κίνησης κουβαλάει με κέφι κάποια παραπανίσια κιλά και πάλλεται με ζωντάνια και ομορφιά.

Francesco Romoli

Φωτό: Francesco Romoli

Νιώθω πως μέσα από την κίνηση το σώμα ξυπνάει, γίνεται πιο διαθέσιμο σε μένα την ίδια. Σαν να αποκτώ πρόσβαση στα κομμάτια του εαυτού μου που «ζουν» σε διάφορα μέρη του: στην καρδιά, στο θώρακα, στους δικεφάλους, στον αυχένα… Σαν να συντονίζομαι με την κρυμμένη ευφυϊα σε κάθε μυ, ανασύροντας μνήμες σωματικής πληρότητας από την παιδική ηλικία που η διαρκής κίνηση ήταν απλώς αυτονόητη κaι φυσική.

Τι συμβαίνει όταν, μέσα από την άσκηση, ενεργοποιείται η  επαφή με τα ξεχασμένα μας κομμάτια; Όταν ξεκολλάμε από τη στασιμότητα και επιστρέφουμε σταδιακά, με το δικό μας ρυθμό, στον αυθορμητισμό της φυσικής δραστηριότητας; Αρχίζουμε σιγά σιγά να συντονιζόμαστε με τις αληθινές ανάγκες του, μαθαίνουμε να το σεβόμαστε και να το λαμβάνουμε υπόψη σαν ζωτικό, αναντικατάστατο κομμάτι της ζωής.

“Jumping” από τη Marilia Brandao, flickr

Με την ρυθμική, τακτική κίνηση το σώμα βρίσκει την τρίτη του διάσταση, μεταμορφώνεται από μια απλή πρόσοψη – όπως αυτές των κινηματογραφικών πλατώ – σε ένα πραγματικά κατοικημένο σπίτι και, ίσως,  ένα σπίτι για δύο. Κερδίζοντας σταδιακά σε ρώμη και ευλυγισία, το σώμα – και κατ΄ επέκταση ο εαυτός μας – νιώθει πιο σταθερός, δυνατός και πρόθυμος να επιτρέψει σε κάποιον άλλο να τον ανακαλύψει μέσα από την ποικιλία των εκφράσεων, των συγκινήσεων και των επιθυμιών. Το σπίτι όχι μόνο πια κατοικείται, γίνεται αληθινά φιλόξενο. Ανοίγει τις πόρτες του στην οικειότητα και μπορεί να βιώσει  την ίδια του τη γνησιότητα και την απλή, ομαλή, απρόκλητη επικοινωνία.

Ο Brian Swimme στο βιβλίο του περιέγραψε πολύ παραστατικά τη δυναμική της κίνησης: «

Γι΄ αυτό λοιπόν, μην περιμένεις να τελειώσεις σου τις δουλειές για να γυμναστείς με όποιον τρόπο σε ευχαριστεί! Δημιούργησε χρόνο αφήνοντας στην άκρη τις υποχρεώσεις, που έτσι κι αλλιώς, δεν σταματούν ποτέ. Η μαγεία της κίνησης και της ζωντάνιας σε περιμένει!

Πηγές:1. Brian Swimme, , (Bear & Company, 1984),  2. Therese Bertherat  (Editions du Soleil, 1976)

 

 

Πηγή: newagemama.com


Μοιράσου:


Ίσως σε ενδιαφέρουν

 


 

Σχόλια

Υποστήριξε το Kalma με ένα Like



ή περίμενε 20 δευτερόλεπτα

Αν έχεις κάνει ήδη like, πάτησε εδώ