Λάθη, μαθήματα και ρίσκα


 

Η Ζωή γράφει:

Όποιος δεν έκανε ποτέ λάθος, δεν έχει δοκιμάσει ποτέ κάτι καινούργιο. Αλβέρτος Αϊνστάιν

Θυμάστε εκείνη την μέρα που νομίζατε ότι η ζωή σας διαλύθηκε, νιώσατε πως τα πάντα καταρρέουν επειδή τελικά ένα λάθος, μια λάθος επιλογή, μια λάθος εκτίμηση σας, αποδείχτηκε μοιραία;

Εγώ την θυμάμαι πολύ καθαρά εκείνη την ημέρα, μπορώ να ανακαλέσω ακόμη και τον τρόπο που ένιωσα. Αυτό το αίσθημα πως χάνεις τον κόσμο απ’ τα πόδια σου, αλλά συγχρόνως και το περίεργο αίσθημα μιας ακατανόητης ανακούφισης τελικά (για το λάθος που τελείωσε;).

Αναλογιζόμενη σήμερα αυτή την στιγμή και σκεπτόμενη πως οδηγήθηκε η ζωή μου σ΄αυτό το “μοιραίο” λάθος, συνειδητοποιώ πως δεν ήταν το ένα μοιραίο λάθος μου που είχε φέρει την ζωή μου σε αυτή την φαινομενική κατάρρευση. Ήταν η σειρά αυτών των διαδοχικών λαθών, που δυστυχώς αντιλαμβάνεσαι (και παραδέχεσαι) μόνο όταν κάνεις και το τελευταίο χαριστική βολή – λάθος. Καταλαβαίνεις την ύπαρξή τους μόνο όταν αυτά μεταμορφωθούν σε επιλογές, γίνουν η ζωή σου και τελικά την οδηγήσουν σε  μια εντελώς διαφορετική πορεία απ΄αυτή που ήθελες.

Ο μόνος άνθρωπος που δεν κάνει λάθη, είναι ο άνθρωπος που δεν κάνει τίποτε. Στην προσπάθεια μας να δημιουργήσουμε λοιπόν, να κατακτήσουμε τους στόχους μας, πολλές φορές βρισκόμαστε χαμένοι σε μια ζωή άλλη απ’ αυτή που στοχεύαμε. Ίσως να έφταιξε η ανωριμότητα μας, η έλλειψη εμπειρίας, ίσως και η τυφλή προσήλωση μας στο στόχο, μη αναλογιζόμενοι αν τελικά αυτός ο στόχος αποτελεί ένα κομμάτι ολοκλήρωσης μας.

Ένα λάθος γίνεται σφάλμα μόνο όταν προτιμήσουμε να μην το διορθώσουμε. Και αφού κάνουμε το λάθος και βρεθούμε εγκλωβισμένοι μέσα του, δεν πρέπει να κάνουμε και επόμενο λάθος και να συνεχίσουμε να ζούμε το λάθος, μη παραδεχόμενοι την ήττα μας. Οι επιλογές μας είναι αυτές που ορίζουν την ζωή μας, αλλά όταν οι εκάστοτε επιλογές αποδειχθούν τελικά λάθος, είναι βλακώδες από μέρους μας να εμμένουμε σε αυτές, είτε από εγωισμό, είτε από φόβο, είτε από δειλία. Είναι προτιμότερο να διαλύσουμε τα πάντα, εφόσον είναι λάθος, και να δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να προσπαθήσει ξανά εκ νέου – όσο και αν αυτό φαντάζει τρομακτικό -, παρά να τον καταδικάσουμε σε μια δεδομένη, σίγουρη δυστυχία, ζώντας στην “ασφάλεια” του λάθους μας.

Και είμαστε εδώ σήμερα  έχοντας αποφασίσει να ξεκινήσουμε από την αρχή την ζωή μας, προσπαθώντας να αφήσουμε πίσω τα λάθη μας. Αυτή η αίσθηση όμως, πως το βεβαρυμένο παρελθόν μας είναι ικανό να επισκιάσει το μέλλον μας, ψιθυρίζει μέσα μας. Είμαστε σήμερα εδώ νιώθοντας ενοχές και κατηγορώντας τον εαυτό μας για όλες αυτές τις λανθασμένες μας επιλογές του χθες που καταφέρνουν να βεβηλώνουν το σήμερα μας. Μας επιτρέπεται όμως να αφήνουμε τα παρελθόντα λάθη μας να μεταμορφώνονται σε Ερινύες που στοιχειώνουν το σήμερα μας και απειλούν το αύριο μας;

Για τον δυνατό, ένα σφάλμα είναι πληροφορία. Ναι αυτή η αίσθηση ενοχικότητας που έχουμε απέναντι στον εαυτό μας να είναι έως ένα σημείο δικαιολογημένη, αλλά δε έχει θέση στη ζωή ενός ανθρώπου που είναι αποφασισμένος κατακτήσει την ζωή και την ευτυχία. Δεν είναι τα λάθη μας που καθορίζουν ποιοι είμαστε. Είναι το πώς συνερχόμαστε από αυτά τα λάθη.  Τα λάθη μας μπορούν και πρέπει να γίνουν μαθήματα. Αντί να κατηγορούμε τον εαυτό μας για αυτά, πρέπει να ψάξουμε τι μας οδήγησε σε αυτά. Το λάθος μέσα μας είναι που μας σπρώχνει στις λάθος επιλογές. Οι λάθος επιλογές δεν διορθώνονται γιατί είναι πλέον παρελθόν. Το λάθος μέσα μας, όμως, ο λάθος τρόπος που αντιμετωπίζουμε την ζωή είναι το σήμερα μας, είναι χειροπιαστά, και είναι δική μας απόφαση αν θα κάνουμε τα λάθη, μαθήματα, οδηγούς αποφυγής και εμάς καλύτερους ανθρώπους.

Μη βρίσκεις λάθη, να βρίσκεις λύσεις. Και επειδή η ζωή εκτιμάει και επιβραβεύει αυτούς που προσπαθούν να μάθουν και δεν χάνουν την πίστη τους ότι η ευτυχία είναι εκεί έξω, δίνει πάντα ευκαιρίες να αποδείξουμε ότι το μάθαμε το μάθημα μας… και μας αφήνει να ξαναχτίσουμε. Και με περισσότερη όρεξη, έχοντας εκτιμήσει όσα δεν αποκτήσαμε απ’ την προηγούμενη προσπάθεια μας, φτιάχνουμε πάλι την ζωή μας και κάνουμε όνειρα. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι στιγμές που τριγυρνάνε στο μυαλό μας τα λάθη μας. Και προσπαθούν να μας τρομάξουν πως ίσως και πάλι κάνουμε λάθος, πως ίσως και πάλι θα πληγώσουμε και θα πληγωθούμε.

Ξέρετε κάτι; Καμία εγγύηση δεν υπάρχει στη ζωή μας πως όλα θα γίνουν όπως τα έχουμε στο μυαλό μας. Ούτε και πετυχημένη συνταγή υπάρχει που να εξασφαλίζει την έλλειψη λάθους. Στη ζωή μας ρισκάρουμε, καθημερινά. Υπάρχουν όμως πάντα τα ρίσκα που πήραμε όντας ανώριμοι, άπειροι, μη κατασταλαγμένοι, μη έχοντας ανακαλύψει τον εαυτό μας και τις δυνάμεις του. Και συνήθως αυτά είναι και τα ρίσκα που δε μας βγαίνουν. Τα ρίσκα που παίρνουμε όμως, έχοντας μια ιδέα φόβου παρελθόντος αλλά και πίστης των σημερινών επιλογών μας συγχρόνως, είναι ρίσκα – θεμέλια για ευτυχία.

 Ανακαλύπτω τον εαυτό μου στην άκρη ενός συνηθισμένου λάθους. Αν λοιπόν,  έπρεπε να κάνω όλα αυτά τα λάθη για να γίνω αυτή που έγινα σήμερα, θα τα έκανα όλα ξανά με τον ίδιο τρόπο. Μη φοβάστε τα λάθη σας. Μάθετε από αυτά.

Το μεγαλύτερο λάθος, που μπορείς να κάνεις στη ζωή σου, είναι να φοβάσαι συνεχώς ότι θα κάνεις λάθος. Elbert Hubbard, 1856-1915, Αμερικανός συγγραφέας

Πηγή

 

 


Μοιράσου:


Ίσως σε ενδιαφέρουν

 


 

Σχόλια

Υποστήριξε το Kalma με ένα Like



ή περίμενε 20 δευτερόλεπτα

Αν έχεις κάνει ήδη like, πάτησε εδώ