Συνέχισε φίλε μου


 

Σε είδα σκυμμένο, συλλογισμένο, να μη μιλάς λες και το πρόβλημά σου ήταν να μη χάσεις από τα πλακάκια του πεζοδρομίου. Σιγά να μη σ' ένοιαζε αν ήταν 10 ή 100, ή αν ήταν σωστά στρωμένα. Τη ζωή σου μετρούσες φίλε μου και δεν σου 'βγαινε στο μέτρημα.
Δεν μου πέρασε ούτε στιγμή απ' το μυαλό να σε ρωτήσω τι σου συμβαίνει. Σ' ακολούθησα διακριτικά και αθόρυβα.

Δεν σου χτύπησα τον ώμο να σου πω "μη φοβάσαι φίλε, ό,τι κι αν είναι μπόρα είναι και θα περάσει". ΟΧΙ ΦΙΛΕ... Εγώ απλά θα μείνω δίπλα σου εκεί, μαζί σου σ' αυτή τη μπόρα. Γουστάρω να βραχώ μέχρι το κόκκαλο κι ας μην ξέρω την αιτία. Ούτε καν στα μάτια θα σε κοιτάξω για να μη σε προσβάλω και σε φέρω σε δύσκολη θέση όταν τα δω μουσκεμένα... ΓΙΑΤΙ... Ακόμα και ο πόνος απαιτεί περηφάνια, σεβασμό και διακριτικότητα. Μια σκιά δίπλα στη σκιά σου θα είμαι μέχρι να ξαναβγεί ο ήλιος.

Δεν πρόκειται να ταράξω τις σκέψεις σου, ούτε θα σ' ενοχλήσω με ανόητες ερωτήσεις. Ο πόνος είναι ένα άθλιο στενοσόκακο που δεν μας χωράει και τους δυο μαζί... Προχώρα... Χωρίς στάσεις... Χωρίς πισωγυρίσματα... Πρέπει να το διαβείς όλο... Κι εγώ θα ακολουθώ τ' αχνάρια σου μέχρι το τέλος.

Δεν μπορώ να νιώσω όπως εσύ. Ούτε να μοιραστώ το βάρος της ψυχής σου... Όχι γιατί δεν το θέλω, αλλά γιατί ο πόνος δυστυχώς δεν μοιράζεται, φίλε μου. Μπορώ όμως να σου εγγυηθώ πως αυτή η διαδρομή έχει τέλος... Γι' αυτό θα είμαι εκεί... Για να σε σπρώξω τη στιγμή που θα σταματήσεις να προχωράς και να μετράς.

Συνέχισε φίλε μου...


Πηγή enfo.gr

 

 


Μοιράσου:


Ίσως σε ενδιαφέρουν

 


 

Σχόλια

Υποστήριξε το Kalma με ένα Like



ή περίμενε 20 δευτερόλεπτα

Αν έχεις κάνει ήδη like, πάτησε εδώ