Τα λεπτά όρια της αποδοχής του άλλου


 

Γράφει η Joanna Baziana

Παρατήρησέ με, κοίταξέ με, διάλεξε το αν θα με ακολουθήσεις ή όχι. Αν θα συμπορευτείς μαζί μου. Μεταφράζεται και ως δες αν σου κάνω. Τα “ψεγάδια” του καθενός μας, όχι μόνο τα εσωτερικά αλλά και τα εξωτερικά είναι που μας καθορίζουν ως προσωπικότητες. Ναι, μα όχι μόνο καθορίζουν εμάς, καθορίζουν και τους γύρω μας. Και τη συμπεριφορά τους. Και το αν θα θελήσουν να συναναστραφούν μαζί μας.

Ένα χέρι διαφορετικό στην όψη από αυτό που όλοι έχουμε στο μυαλό μας ίσως μας ξενίσει. Ένα πόδι που δεν μπορεί να λυγίσει και να ακουμπήσει κάθε άλλο παρά θελκτικό για τους άλλους είναι. Μάτια που δεν βλέπουν και αυτιά που δεν ακούνε δεν ανήκουν στην παρέα μας. Έχουμε τόσα προβλήματα δεν μπορούμε να ανεχτούμε και τους “προβληματικούς”. Ας κάνουν παρέα μεταξύ τους, στις παρέες που ανήκουν και έχουν κοινά βιώματα.

Η Ζωίτσα λοιπόν, δεν κάνει παρέα με τα άλλα παιδιά. Ποτέ δεν της είπαν πως δεν την θέλουν μα εκείνη το νιώθει κάθε φορά που αναγκαστικά τους συναναστρέφεται το ότι δεν την θέλουν, ότι δεν την βλέπουν να είναι σαν και αυτούς και την λυπούνται αλλά και αδιαφορούν.

Η αδιαφορία στο βλέμμα και η κενότητα είναι που την τρομάζουν πιο πολύ. Την λύπηση την έχει συνηθίσει. Άλλωστε όταν οι άλλοι αφήνονται και την γνωρίζουν καλύτερα καταλαβαίνουν και διαπιστώνουν συνάμα πως δεν έχουν κανένα λόγο να την λυπούνται. Εκείνη είναι σαν και αυτούς και η δύναμη της ψυχής-ψυχάρας της τεράστια πολλές φορές και μεγαλύτερη εκείνων που λιγοψυχούν και τα παρατάνε, απογοητεύονται με την πρώτη δυσκολία.

Και να το ήθελε η Ζωίτσα δεν μπορούσε να παίξει με τα παιδιά στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας και στην αλάνα του διπλανού εγκαταλελειμμένου χαμόσπιτου. Όμως, σίγουρα θα μπορούσε να δει την αγωνία για το παιχνίδι μέσα από τα μάτια του Κωστάκη και της Ελενίτσας. Να νιώσει το πώς είναι να ανεβαίνει η αδρεναλίνη του νικητή και του χαμένου. Να αισθανθεί την άμιλλα και τον ανταγωνισμό, τη χαρά και την απογοήτευση, να δει το πώς είναι να προσπαθείς για την παρέα και τον κοινό σκοπό.

Αλλά κάτι την έχει εμποδίσει μέχρι τώρα να βιώσει, έστω και με αυτόν τον τρόπο, τις εμπειρίες που της αντιστοιχούν. Δεν έχει να κάνει με την αναπηρία της, αυτήν την έχει αποδεχτεί. Ξέρει ότι πιθανότατα δεν θα περπατήσει και δεν θα τρέξει ποτέ στη ζωή της, αλλά με την αποδοχή από τους γύρω της. Τους συμμαθητές και τις οικογένειές τους, τους γείτονες και τα παιδιά που ολόγυρά της τρέχουν στις πλατείες και πολλές φορές την λοξοκοιτούν σαν τους πλησιάζει να δει λίγο από την πλευρά τους, να ονειρευτεί ότι είναι και αυτή γερή και δυνατή.

Δεν ξέρει γιατί είναι τόσοι λίγοι αυτοί που την καταλαβαίνουν και περιορίζονται στους ανθρώπους της οικογένειάς της και σε αυτούς που έχουν κάποια παρόμοια αναπηρία.Από τα λίγα που ξέρει όμως πιστεύει πως η συμπεριφορά των ανθρώπων είναι τελικά ρατσιστική και οφείλεται στην αμάθεια και στο απαίδευτο πνεύμα ολόκληρου του κόσμου.

Γιατί στην κουλτούρα του σημερινού ανθρώπου δεν είναι να αγκαλιάζει τον διπλανό όποιος και αν είναι αυτός αλλά να τον φοβάται, να τον μισεί,  να τον απομακρύνει και να τον ανταγωνίζεται. Να κάνει παρέα με τους όμοιούς του και να φοβάται οτιδήποτε ξένο προς αυτό που πιστεύει ο ίδιος ότι είναι.

Δεν έχει μάθει ο σημερινός άνθρωπος να σέβεται και να αποδέχεται τις ιδιαιτερότητες του διπλανού του. Όποιες και αν είναι αυτές, επίκτητες ή εκ γενετής, μόνιμες ή  μη.Ο σημερινός άνθρωπος ξέρει μόνο να διακρίνει και να ξεχωρίζει το πρότυπο που έχει στο μυαλό του και αυτό να αποδέχεται ως φυσιολογικό. Όλα τα άλλα τον ξεπερνάνε σαν προσωπικότητα και τον αφήνουν παγερά αδιάφορο.

Ύψος, βάρος, ηλικία, φύλλο, χρώμα, φυλή, τάξη, αναπηρία, σεξουαλικός προσανατολισμός, ψυχική κατάσταση, ασθένειες, θα αποτελούν για πάντα λόγους που θα κάνουν κάποιους να απομονώνονται και απογοητεύονται από την κοινωνία και τη συμπεριφορά της.

 Η μύτη μου είναι στραβή και τα παιδιά με κοροϊδεύουν». «Δεν φτάνω στον πίνακα και όταν με σηκώνει ο δάσκαλος όλοι γελάνε». Όλα κάπου αρχίζουν και κάπου τελειώνουν. Ο ρατσισμός ξεκινάει από πολύ μικρή ηλικία στα παιδιά και μεγαλώνοντας, μεγαλώνει και η έχθρα τους για το διαφορετικό

 Η ιστορία της Ζωίτσας έχει ακόμα πολλά να πει. Είναι μικρή ακόμα και αισιόδοξη και ελπίζει στην αλλαγή των συνανθρώπων της. Δεν ελπίζει σε θαύματα, αλλά ελπίζει πως τουλάχιστον στο μέλλον δεν θα την αποδοκιμάζουν και δεν θα την αποκαρδιώνουν τόσο εύκολα. Πως θα κάθονται να ακούνε σαν φίλοι τα προβλήματά της όχι για να την συλλυπηθούν μα για να έρθουν πιο κοντά της.

Τα μαθήματα που λένε ότι όλοι είμαστε ίσοι δεν αρκούν για να διδάξουν μια κοινωνία τόσο παθογόνα. Δεν είναι μόνο ο ξένος είναι και το ξένο. Ξένο χαρακτηρίζεται κάτι άλλες φορές εύκολα, άλλες φορές δύσκολα, ανάλογα με τις καταβολές του ανθρώπου. Μόνο αν συναναστραφούμε το ξένο-διαφορετικό-“προβληματικό” θα καταλάβουμε πόσο μας μοιάζει. Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα και να προσπαθήσουμε βέβαια χωρίς παρωπίδες. 

Πηγή

 

 


Μοιράσου:


Ίσως σε ενδιαφέρουν

 


 

Σχόλια

Υποστήριξε το Kalma με ένα Like



ή περίμενε 20 δευτερόλεπτα

Αν έχεις κάνει ήδη like, πάτησε εδώ