Φεύγοντας με το λεωφορείο από το χωριό μου για την Αθήνα να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο, ο πατέρας μου, μου φώναξε καθώς απομακρυνόμουν:

-Ορέ μη φύγεις ποτέ από τσι σπαωσιές σου, άκουσες τσι σπαωσιές σου.

➔ Σκέπτομαι σήμερα 53 χρόνια μετά τις «σπαωσιές» του πατέρα μου και αναγνωρίζω τη σοφία που από γενιά σε γενιά κληροδοτήθηκε, για το πως πρέπει να είναι η ζωή μας.

➔ Διαπιστώνω ότι η αυτοεικόνα μας έχει εκφυλισθεί, θεωρώντας τη ζωή μας μοναχική, άσκοπη, εγωκεντρική και αδιέξοδη. Δυστυχώς η εκπαίδευση μας σήμερα στηρίζεται στον ανελέητο ανταγωνισμό (αν δεν είσαι το Νο 1 δεν είσαι τίποτα).

➔ Εστιαζόμαστε στην παντός είδους επιτυχία και διάκριση με κάθε κόστος, θυσία και μέσο, αδιαφορώντας ποιους θα ποδοπατήσουμε στην ανέλιξη μας. Και αυτό συμβαίνει ενώ έχουμε αντιληφθεί τους βασικούς νόμους της ζωής στους οποίους δεν συμμορφωνόμαστε.

➔ Τα κύτταρά μας για παράδειγμα ενώ έχουν  ατομικό πρόγραμμα λειτουργίας, δεν αυτονομούνται ούτε απομονώνονται, αλλά ενώνουν τη δράση τους και συνεργάζονται, αλληλεπιδρούν με τα άλλα κύτταρα στο όργανο που ανήκουν και «επιτρέπουν» στο σώμα να επιτελέσει το σκοπό του, να επιβιώσει.