Έλα, χόρεψε, ένα Ζεϊμπέκικο το χορό του Δία.

Ξέρω δεν γνωρίζεις τα βήματα.

Δεν πειράζει, το ζεϊμπέκικο δεν έχει βήματα.

Δεν διδάσκεται,

 Δεν αντιγράφεται.

Η καρδιά γεμίζει συναίσθημα.

Ξεχειλίζει και το σώμα ζητά να εκφραστεί, όπως θέλει.

Τα μάτια μισόκλειστα, το βλέμμα θολό, το μυαλό ταξιδεύει.

Τα χέρια ανοίγουν σαν φτερά και στροβιλίζουν το κορμί.

Τα πόδια στρίβουν να βιδωθούν, να μπουν στο χώμα. Χτυπούν να ανοίξει η Γης να τα καταπιεί να μπουν στη μήτρα πάλι.

Σκύβουν οι ώμοι. Το βάρος ασήκωτο.

Η Γης ολάκερη. Γενιές προγόνων ατέλειωτες, καβάλα στην πλάτη.

Μνήμες βαμμένες. Άθλος και Λάθος μαζί. Λύπη και Πύλη αντάμα.

Άντεξε …φωνάζουν τα σωθικά, μην πέσεις καθώς λυγίζουν τα γόνατα και γέρνει η ψυχή.

ΟΠΑ, κραυγή βραχνή ακούγεται και σηκώνει ο Αετός το κορμί του, να πετάξει να λεφτερωθεί.

Ένας μόνο ο σκοπός.

Να ζει Λεύτερος. Αυτό είναι το μήνυμα.

«Ελεύθειν παρά του ορά» Να πας όπου θέλεις. Μού πε ο πατέρας μου. Να πας όπου θέλεις, λέω στο Γιο μου.

Γι αυτό δεν έχει βήματα το ζεϊμπέκικο. Είσαι Λέφτερος να πας όπου θέλεις

Σε ζηλεύουν Έλληνα, γιατί είσαι Λέφτερος και μπορείς να χορεύεις.

Αν φοβάσαι, δεν θα χορέψεις.

Αν σκέφτεσαι τα βήματα, δεν θα χορέψεις.

Αν σκέφτεσαι ότι σε κρίνουν, δεν θα χορέψεις.

Αν φοβάσαι πως θα πέσεις, δεν θα χορέψεις.

Δεν θα ‘φχαριστηθείς. Δεν θα ζήσεις.

Σήκω και χόρεψε. Ένα ζεϊμπέκικο είναι η ζωή.

Ξέρεις εσύ

Ζορμπάς είσαι…

Η