Αυτή η στιγμή είναι αρκετή

Αυτή η στιγμή είναι αρκετή

Από τον Leo Babauta

Ήμουν σε ένα αεροπλάνο πηγαίνοντας στο Πόρτλαντ για μια γρήγορη στάση, και χάζευα μια λαμπρή ροζ ανατολή του ηλίου πάνω από τα μπλε και μοβ βουνά, και η καρδιά μου σκίρτησε.

Ενστικτωδώς, κοίταξα την Εύα για να μοιραστώ μαζί της αυτή την στιγμή που μου έκοψε την ανάσα, αλλά κοιμόταν. Ένιωσα ελλιπής, να μην είμαι σε θέση να μοιραστώ τη στιγμή μαζί της, ή με κανέναν. Η ομορφιά της γλιστρούσε μέσα από τα δάχτυλά μου.

Αυτή ήταν μια στιγμή μάθησης για μένα: Κατα κάποιον τρόπο αισθάνθηκα ότι αυτή η στιγμή δεν ήταν αρκετή, χωρίς να μπορώ να την μοιραστώ. Μου πήρε λίγο χρόνο για να θυμίσω στον εαυτό μου ότι: αυτή η στιγμή είναι αρκετή.

Είναι αρκετή, χωρίς να χρειάζεται να μοιραστεί ή να φωτογραφηθεί ή να βελτιωθεί ή να σχολιαστεί. Είναι αρκετή, όπως ακριβώς είναι.

Αισθανόμαστε ότι η στιγμή δεν είναι αρκετή, εκτός αν μιλήσουμε γι 'αυτή, τη μοιραστούμε, την στερεοποιήσουμε με κάποιο τρόπο. Η στιγμή είναι εφήμερη, και θέλουμε σταθερότητα και μονιμότητα. Αυτού του είδους η αβασιμότητα μπορεί να μας τρομάξει.

Αυτή η αίσθηση είναι αρκετά διαδεδομένη στη ζωή μας:

• Καθόμαστε να φάμε και σκεφτόμαστε ότι θα πρέπει να διαβάζετε κάτι παράλληλα, να ελέγχουμε τα μηνύματα μας, να κάνουμε κάποια δουλειά. Λες και το ότι τρώμε το φαγητό μας δεν είναι αρκετό.

• Ένοχλούμαστε με τους ανθρώπους όταν δεν ενεργούν όπως θα θέλαμε – έτσι όπως είναι, δεν μας φαίνονται αρκετοί.

• Αισθανόμαστε αποπροσανατολισμένοι και χαμένοι στη ζωή, λες και η ζωή που έχουμε δεν είναι ήδη αρκετή.

• Αισθανόμαστε πάντα ότι υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να κάνουμε, και δεν μπορούμε απλά να χαλαρώσουμε.

• Θρηνούμε την απώλεια των ανθρώπων, του παρελθόντος, των παραδόσεων ... επειδή το παρόν μας φαίνεται σαν να μην είναι αρκετό.

• Συνεχώς σκεφτόμαστε τι είναι να έρθει, σαν να μην είναι αρκετό το να επικεντρωθούμε σε αυτό που είναι ακριβώς μπροστά μας.

• Απορρίπτουμε καταστάσεις, απορρίπτουμε ανθρώπους, απορρίπτουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, γιατί αισθανόμαστε ότι δεν είναι αρκετά.

Τι θα γινόταν αν δεχόμασταν αυτή την παρούσα στιγμή, και όλους και τα πάντα μέσα σε αυτή, ως αρκετή;

Τι θα συνέβαινε αν δεν χρειαζόμασταν τίποτα περισσότερο;

Αν σταματούσαμε τώρα αμέσως, και βλέπαμε τα πάντα σε αυτή την παρούσα στιγμή γύρω μας (συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μας), και απλά τα εκτιμούσαμε για αυτό που είναι, ως απολύτως αρκετά;

POSTED: FRIDAY, MAY 13, 2016

http://zenhabits.net/enough/