Πολύ ανατρεπτικό ακούγεται και είμαι σίγουρος πολλοί μπορεί να μη θέλετε να συνεχίσετε την ανάγνωση. Εγώ έτσι αντέδρασα την πρώτη φορά που μου είπαν ότι δεν είμαι αυτό που νόμιζα και ότι για να βρω ποιος είμαι θα χρειασθεί να αμφισβητήσω εμένα. Θύμωσα ήθελα να φύγω, αλλά κανείς δεν έφευγε και από την άλλη αυτός που μίλαγε είχε ένα κάρο πανεπιστημιακούς τίτλους, έδειχνε πολύ σοβαρός και σίγουρος για αυτά που έλεγε, το ακροατήριο πολυπληθές και αξιοσέβαστο, η ερώτηση στο μυαλό μου αυθόρμητη.

•  Τι  διάολο, δεν θα χάσω και τα λογικά μου, ας κάτσω και βλέπουμε…

Έκατσα, 4 ολόκληρα χρόνια. Ήρθε και η γυναίκα μου η Μαριάννα και όταν τη ρώτησα γιατί έρχεσαι μαζί μου, μου απάντησε. Ήξερα πάντα πως κρύβεις έναν καλύτερο εαυτό, που φοβάσαι να δείξεις.

Μου είχαν πει πολλά πράγματα και μου τα είχαν πει αγαπημένα πρόσωπα (γονείς, δάσκαλοι, παππάς…)

•  Μην εκφράζεις τα συναισθήματα σου. Οι άντρες δεν κλαίνε. Μη δείχνεις αδύνατος, γίνεσαι ευάλωτος, θα σε εκμεταλλευτούν, κρύβε αυτό που σκέπτεσαι κ.α.

Στο σχολείο το κακό ολοκληρώθηκε.

•  Μη χαζεύεις.  Έχεις πολύ μεγάλη φαντασία, προσγειώσου, δεν θα ζήσεις με όνειρα, τι κοιτάς το ταβάνι εκεί είναι οι απαντήσεις; μη πετάς στα σύννεφα, όποιος κυνηγάει τα πολλά χάνει και τα λίγα, είσαι μικρός, είσαι λίγος, είσαι φτωχός, είσαι από χωριό, δεν είσαι πονηρός, όλοι θα σε εκμεταλλευτούν, μην εμπιστεύεσαι κανένα, φύλαγε τα ρούχα σου για να έχεις τα μισά, η φτώχεια θέλει καλοπέραση, βρες μια σίγουρη δουλειά, κ.λπ.

Μου πήρε χρόνο να καταλάβω πως είναι δυνατόν, οι δικοί σου άνθρωποι να μη σε παροτρύνουν σε κάποιο εγχείρημα σου, αλλά αντίθετα να σε συμβουλεύουν να το αποφύγεις γιατί υπάρχει πιθανότητα να αποτύχεις.

Τελικά το κατάλαβα. Εκφράζουν τους δικούς τους φόβους. Δεν είναι πως δεν σας αγαπούν και δεν θα θελαν να πετύχετε αυτό που ονειρεύεστε. Είναι πως αγαπούν ελάχιστα τον εαυτό τους, δεν κατάφεραν να κυριαρχήσουν στους φόβους τους και τους προβάλλουν ασυνείδητα πάνω σας.

Σιγά σιγά, με τα χρόνια κατάλαβα πως ο εγωισμός δείχνει μικρή αυτοεικόνα, αυτό που χρειαζόμαστε είναι συνεργασία και όχι ανταγωνισμός, ότι δεν υπάρχουν ανίκανοι αλλά φοβισμένοι, ότι η ζωή θέλει καλοπέραση και όχι η φτώχεια, η φτώχεια θέλει αλλαγή.

Κατάλαβα ακόμη ότι η στάση ζωής, είναι πολύ πιο σημαντική από τα ”προσόντα” και το ΜΟΝΟ που χρειάζεται να έχει κάποιος για να πετύχει αυτό που θέλει είναι.

• Μια ξεκάθαρη εικόνα αυτού που θέλει.

• Να πιστεύει ότι είναι για εκείνον.

• Να περιμένει το αποτέλεσμα ανά πάσα στιγμή.

Αυτά μαθαίνουμε στους ανθρώπους 50 χρόνια τώρα στη Μέθοδο SILVA… και αλλάζει η ζωή τους.